آنتی سرخابی

تهران، ۱۳میلیون نفر و آزادی خالی از هوادار

همیشه تیمهای به اصطلاح بزرگ پایتخت خود را پرهوادارترین تیمهای آسیا وحتی جهان میدانند.جالب اینجاست که رقم آن را بیــــــــــــــــــــــــــــــــــــــست میلیون نفر تخمین زده اند(بر گرفته از مرکز آمار آب دوغ خیاری)

خیلی از شماها تا به حال این ادعاها به گوشتان خورده و با آن کنار آمدید.ولی یک نفر نیست بگه عموجون شما که این همه هوادار دارید،چرا بازیهای تیمتان در ورزشگاه آزادی با بیست الی سی هزار هوادار انجام میشه.کلانشهر تهران با جمعیت ۱۳میلیونی خود قادر نیست صد هزار هوادار بازیهای این دو تیم را تغذیه کند.جالب اینجاست که هر چه به جلو پیش میرویم شهرستانیها از بازیهای خانگی تیم شهرشان در مقابل این دو تیم نیز استقبال نمیکنند و ورزشگاههای کوچک آنها هم تکمیل نمیشود.

آنها شهر ۵میلیونی بارسلون با میانگین ۱۰۰هزار هوادار در هر بازی تیمشان را نمیبیند و خود را پرهوادارترین تیم جهان میدانند.البته از این مثالها فراوان داریم ولی وقتی آدم رو داشته باشه در حد سنگ پای قزوین،شما هزار مثال دیگر نیز بیاورید تاثیری ندارد.خدا را شکر شهرستانیها هم محدوده فکری خود را وسعت بخشیدند و به دور از تعصبات مضحک وپوشالی،روی به تیمهای شهر خودآورده اند.یک شهرستانی باید به این موضوع بیاندیشد که اگر زمانی دو تیم مسخره پایتخت برای بازی با تیم شهرشان به دیارشان برود هوادار کدام تیم میشود.آیا متعصب و وطن پرست است و تیم خود را تنها نمیگذارد یا بی غیرت است و برای دشمنشان دستمال!!!!!!!!!!! تکان میدهد.هوادار شهرستانی باید به این موضوع فکر کند چرا تماشاگر تهرانی با این همه هزینه و تبلیغاتی که از سوی صدا وسیما وروزنامه ها برای تیمش میشود از بازیهای تیمش استقبال نمیکند ولی او خود را عاشق سینه چاک آنها میداند.علتش فقط عقده حقارت و قهرمانی است وبس

یا سازمان تربیت بدنی؟!

در نظام ورزشی مملکت ما سازمان تربیت بدنی نقش پدر همه فدراسیونها و ورزش استانها را برعهده داردو به نوعی رییس این سازمان باید جوابگوی عملکرد ورزشکاران ما در میادین بین المللی و مهمتر از همه المپیک باشد.

ولی ظاهرا این سازمان رسالت خطیر خود را فراموش کرده و فقط تیمهای استقلال و پرسپولیس برایش مهم است و به نوعی کل ورزش مملکت را فدای یک خال  موی این دو دوردانه اش کرده است.

آیا براستی تاثیر این دو تیم برورزش مملکت از همه تیمها و رشته های دیگر بیشتر است؟

آیا کسی از تاریخ آخرین قهرمانی این دو تیم در آسیا خبر دارد؟

آیا کسی از بودجه تخصیص یافته برای این دو تیم توسط سازمان خبر دارد؟

۸۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰ریال.آری درست فهمیدید.بودجه سالانه این دو تیم هشت میلیارد تومان میباشد.

حالا برای مثال به تیمهای بعضی استانها نگاه میندازیم.

خراسان رضوی: با ابومسلم و پیام هر دوشنبه شب اسباب خنده فردوسی پور را فراهم میکنند.(برای فردوسی پور هم دارم. به موقعش)

مازندران:نساجی و شموشک سالهاست به خاطر بی پولی از لیگ برتر دور مانده اند و در لیگ یک دست وپا میزنند

مرکزی:با آن پتانسیل قوی و کارخانه های معروفش قربانی سیستم غلط خصوصی سازی شده و از سطح اول فوتبال مملکت دور مانده و شن سا ناامیدانه به لیگ یک مینگرد.

فارس:آیا براستی جایگاه برق شیراز با آن پیشینه اش در لیگ یک میباشد؟

براستی چرا ۵۰درصد استانهای ما حتی در لیگ یک هم نماینده ندارند؟

اگر به طرحهای نیمه تمام کشورمان نگاهی بیاندازیم متوجه میشویم که وقت آن رسیده این دو تیم از زیر چتر حمایتی سازمان تربیت بدنی بیرون آمده و به بخش خصوصی واگذار شود و پول بیت المال برای هیچ و پوچ به هدر نرود

به امید روزی که سازمان تربیت بدنی و فدراسیون فوتبال به همه تیمهای این مملکت به یک چشم بنگرند و حق کسی پایمال نشود.

   

          کدام ارتش سرخ؟؟؟؟!!!!!  

          کدام نیلوفر آبی؟؟؟؟!!!!!!   

هیچ فکر کردی این القاب چگونه نصیب این دو تیم بخت برگشته تهرانی شده؟

هیچ فکر کردی توی شهرستانی چقدر در کسب این القاب توسط این دو تیم نقش داشتی؟

هیچ میدونی برای هر بازی این دو تیم در ورزشگاه آزادی چقدر تماشاگر تهرانی میاد؟

آهای شهرستانی،با توهستم،هنوز نمیخواهی قبول کنی پرسپولیس  بدون حمایت تو رسته هم نیست چه برسه به ارتش؟

هی ایرانی ،هنوز باور نداری استقلال  بدون هواخواهی تو علف هرز هم نیست چه برسه به نیلوفر؟

هنوز نمیخواهین بفهمین علت عقب ماندگی فوتبال ایران دوقطبی بودن آن است؟

چرا یک تیم دسته چهارمی انگلیس با وجود تیمهای معروف در فوتبال جزیره،هوادارانش ازهواداران یک تیم لیگ برتری مملکت ما بیشتره؟

هنوز به این نتیجه نرسیدید که تیم شهرتون به شما نیاز داره؟

یعنی انصافه تیم شهرتون در ورزشگاه خانگی در مقابل این ۲تیم غریبه باشه؟

 هنوز دیر نشده کمی فکر کنید و برای این سوالها جواب پیدا کنید

                                           زنده  باد   تیم  شهرستان

برای اونها ننه و برای خودی زن بابا

جوانان و هواداران فوتبالدوست اراکی سالها بود که در حسرت داشتن یک تیم فوتبال در سطح بالای فونبال کشور می سوختند و همیشه در رویاهایشان با خیال داشتن آن تیم زندگی می کردند. ودر همین راستا سالها پیش قبل از بوجود آمدن صنایع اراک کارخانه عظیم و پولساز آلومینیوم اراک با دست و دلبازی مدیریت زمان خود و یا شاید هم اجبار دولتی سالیانه مبلغی در حدود ۲۰۰ میلیون تومان را به دو باشگاه پرسپولیس و استقلال کمک می کرد که در آن زمان مبلغ هنگفتی حساب می شد ولی دریغ از داشتن یک تیم حتی در لیگ ۳ برای فوتبالدوستان اراکی  آری سران صنعت و ورزش هم از هواداری جوانان ایرانی از دوباشگاه بزرگ پایتخت سوءاستفاده می کردند و حق قانونی آنان را به گلوی دو باشگاه فوق می ریختند و جوانان کم ادعا و بی اطلاع شهرستانی هم غرق در رویای آبی بودن و یا قرمز بودن گذران عمر می کردند و دورادور از مسابقات دوتیم محبوبشان که اکثرا هم از صفحه تلوزیون بود لذت می بردند بی آنکه بتوانند حتی به راحتی برای تماشای بازی تیم مثلا محبوبشان به استادیوم بروند. جوانان خامی که عده بسیاری از آنان به جرات می توان گفت حتی یک بار هم تیم مثلا محبوب خود را از نزدیک ندیده اند. اما تهرانیهای همیشه مغرور که شهرستانی ها همیشه به چشم حمال و چوپان و کارگر می نگرند با آسایش و امکانات کامل به استادیوم می روند و از وقت خود لذت می برند بی آنکه دغدغه مالی ویا سقوط تیمشان را داشته باشند.

اما در شهرستانها خیلی از فوتبالدوستان حسرت می کشند تا که تیمی در لیگ ۲ ویا ۳ داشته باشند و بتوانند در جام حذفی با یکی از دو تیم سرخابی همگروه شوند و به آرزوی واهی خود برسند خو من نیز چنین  رویایی داشتم ولی دیگر با خون دلهایی که برای تیم شهرم خوردم چنین رویایی ندارم وبدا به حال جوانانی که چنین حسرتی می کشند و لی خب چه می شود کرد این از کودکی در خونشان نهفته می شود.

به هرحال اراکی ها چند سال پیش صاحب تیم شدند و این تیم سه سال پیش به شرکت آلومینیوم رسید که فقط دوسال تیمداری کردو در سال دوم تیم داری می رفت که آرزوی اراکی ها برآورده شود اما ای که دریغا و دریغا و دریغآ شرکت آلومینیوم تقریبا خصوصی شدو بخش خصوصی گفت که ما آمدیم جلوی ضررو بدهی را بگیریم انگار داشتند با بودجه ورزش قمار بازی می کردند که گفتند می خواهیم جلوی ضرر را بگیریم ولی من شک ندارم همین بخش خصوصی فردا اگر کوچکترین اشاره ای از طرف دولت برای کمک به دوتیم سرخابی دریافت کند پول که تقدیم می کنند هیچ تا خود پایتخت را پا برهنه می دوند تا پول را به دست باشگاه برسانند و مطمئنا برای چاپلوسی و پاچه خواری وترس اما به جوانان این شهر می گویند نه ضرر میکنیم یا آن کارگران احمقی که در کارخانه آلومینیوم اراک همه دزدی ها و کاستی را ول کردندو لنگ پشه کوره (ورزش بدبخت) را گرفتند و گفتند ما هرچی بدبختی در زندگی داریم از بودجه ایست که برای ورزش می شود انگار از جیب پدر آنها بودجه ورزش را می دادند. خب بخش خصوصی هم که دنبال بهانه می گشت سریع گل را گرفت و ورزش قهرمانی در اراک را به خاک سپرد

حالا دوست دارم ببینم این کارگران و بخش خصوصی چه قدرتی در مقابل دستور دولت و مجلس در جهت کمک کارخانه به دو تیم سرخابی اگر روزی اتفاق بیفتد دارند؟؟؟

                              و مطمئنااااااااااااا هیــــــــــــچ

        پرسپولیسی لنگی

تیمت شده کلنـگی

 استقلال ســـگ لال

سرور سطل آشغال